تنهایی آدمی را عَوض میکند.

از تو چیزی میسازد کہ هیچ وقت نبودی...

گاهی آنقدر بی تفاوت می شوی کہ حتی اگر در جایی با هم دیدیشان

حتی پلک هم نزنی!

گاه آنقدر حساس کہ خاطره هایش تو را یکسره خاکستر کند!

... آنقدر با خودت حرف می زنی کہ وقتی به او رسیدی لام تا کام دهانت باز نمی شود .

ساعتها زیر دوش می نشینی بہ کاشی های حمام خیره می شوی...

غذایـت را سرد می خوری...

ناهار ها نصفه شب ، صبحانه را شام!

ساعتها بہ یک آهنگ تکراری گوش می کنی و هیچ وقت آهنگ را حفظ نمی شوی!

شبها علامت سوالهای فکرت را می شماری تا خوابت ببرد!

.

.

.

.

تنهایی از تو آدمی میسازد کہ دیگر شبیه آدم نیست.....