میونه خواب و بیداری تو رو میدیدم انگاری

به من گفتی نشو عاشق که عشق داره گرفتاری

گذاشتی سر روی شونم به من گفتی نمی دونم

چگونه میشه عاشق شد تو این دنیای بیزاری؟!

نشو عاشق! نباش عاشق! نگو حتی دوستم داری!

ولی بی عشق چه خواهی کرد؟!

من که قصه ی عشقمو با تو توی زندگی دیدم

هوای قلبمو با تو هوای بندگی دیدم

نپرسیدم نترسیدم منی که عاشقت بودم،

چرا گفتی که خواب عشقمو رو سادگی دیدم؟!

چرا عاشق ترین بودم تورو عاشق نمی دیدم؟!

عجب خواب پریشونی تو رویای تو می دیدم

که حتی آرزو کردم، تو رو هرگز نمی دیدم

نشو عاشق...

نباش عاشق...

باشه!!!

امروزکه محتاج توام جای تو خالیست

فرداکه بیای به سراغم نفسی نیست

 میدونی وقتی خدا داشت بدرقه ات می کرد بهت چی گفت ؟

گفت: " جایی که میری مردمی داره که می شکننت نکنه غصه بخوری من همه جا باهاتم . تو تنها نیستی . توکوله بارت عشق میزارم که بگذری، قلب میزارم که جا بدی، اشک میدم که همراهیت کنه، ومرگ که بدونی برمیگردی پیشم "

مرا صدا کن ، مرا از این سکوت تلخ رها کن !

مرا آزاد کن ، چند لحظه به من نگاه کن ، ببین اشکهایم را ، به فریادم گوش کن!

فریاد میزنم دوستت دارم ....

چند لحظه سکوت بعد از این فریاد هنوز هم در گوشت زمزمه میشود تکرار این فریاد!

هنوز باور نداری معنای دوست داشتن را ، هنوز چند صباحی از با هم بودنمان  

نگذشته ،  که تو شروع به نوشتن قصه ی عشق کرده ای!

نه عزیزم این دیگر قصه نیست ، گرچه تلخ است اما عشق تنها غم و غصه نیست!

هنوز کسی به معنای واقعی عشق پی نبرده است ، قلبهای شکسته برای کسی  

تازه نیست ، در این زمانه عاشق شدن آسان است  

اما عاشق ماندن افسانه ای بیش نیست!

به حرفهایم گوش نکن ، این حرفها تازه نیست ، بر روی کاغذ مینویسم صدایم گویا نیست!

حالا بخوان ، خواندن آن کافی نیست ، با من نمان ، وفاداری کار هر کسی نیست!

من که میدانم آخر قصه ای که نوشته ای ، حرف از وفاداری زده ای ،  

تو که خودت نوشته ای قصه است ، پس نگو ماندنم برای همیشه است،  

حقیقت این است که دلم بدجور شکسته است!

بايد فراموشت کنم            چنديست تمرين مي کنم

من مي توانم ! مي شود !            آرام تلقين مي کنم  

حالم ، نه ، اصلا خوب نيست        تا بعد، بهتر مي شود

                  فکري براي اين دلِ آرام غمگين مي کنم

من مي پذيرم رفته اي         و بر نمي گردي همين !

خود را براي درک اين ، صد بار تحسين مي کنم

کم کم ز يادم مي روي      اين روزگار و رسم اوست !

اين جمله را با تلخي اش ، صد بار تمرين ميکنم

مي خوام از تو بگذرم من با يادت چه کنم؟
تورو از ياد ببرم با خاطراتت چه کنم؟
حتي از ياد ببرم تورد و خاطراتتو.
بگو من با اين دل خونه خرابم چه کنم؟

تو همونی که برام یه روز یه زندگی بودی.

چه کسی فهمید درد دلم را در آن شب بارانی!

چه کسی دید اشکهای مرا در زیر قطره های باران!

چه کسی شنید صدای ناله دلم را ، چه کسی حس کرد سردی دستهایم را!

هیچکس نبود در آنجا ، من بودم و یک دل تنها !

غمها مرا رها نمیکنند، غصه ها مرا صدا میکنند ، تنهایی مرا در میان خودش میگیرد

حس میکنم بغض ، گلویم را میفشارد و قلبم تند تند میتپد!

به عشق تو میتپد ، از دلتنگی تو اینگونه پریشانم!

نمیدانم چاره ی کار چیست ، وقتی دلت با من نیست!

نمیدانم دردم را به چه کسی بگویم ، وقتی همزبانی نیست!

چه کسی فهمید خیسی چشمهایم به خاطر چیست،

آن شعر تلخی که بر روی آن کاغذ خیس نوشته شده از کیست!

چه کسی شنید صدای فریاد مرا در زیر باران ، فریادی که گویا تنها ،

خدا بود که شنید، حال مرا که دید ، از پریشانی من گریست!

چه کسی فهمید من چه میخواهم ، از کجا آمده ام و در جستجوی چه هستم!

روزي من را محاکمه مي کنند

به حبس ابد محکوم ميشوم

جرمم مشخص نيست شواهد زيادي هم از جنايت وجود ندارد

فقط اثر انگشتم را روي قلب تو يافته اند

پس با تمام وجود از من متنفر باش

با من بی کس تنها شده ، یارا تو بمان
 همه رفتند ازین خانه ، خدا را تو بمان
 من بی برگ خزان دیده ، دگر رفتنی ام
 تو همه بار و بری ، تازه بهارا تو بمان
داغ و درد است همه نقش و نگار دل من
 بنگر این نقش به خون شسته ، نگارا تو بمان
زین بیابان گذری نیست سواران را ، لیک
دل ما خوش به فریبی است ، غبارا تو بمان
 هر دم از حلقه ی عشاق ، پریشانی رفت
 به سر زلف بتان ، سلسله دارا تو بمان
 شهریارا تو بمان بر سر این خیل یتیم
 پدرا ، یارا ، اندوهگسارا تو بمان
سایه در پای تو چون موج چه خوش زار گریست
 که سر سبز تو خوش باشد ، کنارا تو بمان